شماره ۸۴ - بدامگاه غمت دل فتاده و شاد است

بدامگاه غمت دل فتاده و شاد است
که با غمت ز غم هر دو عالم آزاد است ۱

شود زوصل تو محکم بنای عمر اما
بنای وصل تو چون عمر سست بنیاد است ۲

هزار قصه ز خسرو به بزم شیرین است
حکایتی که نباشد حدیث فرهاد است ۳

ز خویشتن خبرم نیست این قدر دانم
که خاکی از ستم روزگار بر باد است ۴

گر از خرابی دلهاست ملک عشق آباد
به عهد حسن تو اقلیم عشق آباد است ۵

اگر به نشئه صهبا برند پی چیزی
که رهن می شود اول ردای زهاد است ۶

(سحاب) کی شنود ناله ی ضعیف مرا
گلی که هر طرفش بلبلی به فریاد است ۷