شماره ۹۸ - خطا نکرده بود روزم از تو تار عبث

خطا نکرده بود روزم از تو تار عبث
مراست شکوه خود از جور روزگار عبث ۱

نداد وعده و من در رهش ز غایت شوق
تمام عمر نشستم در انتظار عبث ۲

سوی تو صید خود آید اگر تو صیادی
متاز رخش خود ای نازنین سوار عبث ۳

دلا تو قابل فتراک آن سوار نئی
مرو به صید گهش هر دم ای شکار عبث ۴

به این گمان که شود روزگار ما به تو خوش
به صرف عشق تو کردیم روزگار عبث ۵

گذشتی از پی کار دگر بکلبه ی من
ز شوق وصل تو شد کار من ز کار عبث ۶

ز جور مدعیان شد جدا ز یار (سحاب)
و گرنه یار نگردد جدا ز یار عبث ۷