شماره ۱۱۳ - دل که او بیخبر از روز سیاهش باشد

دل که او بیخبر از روز سیاهش باشد
گو سر زلف سیاه تو گواهش باشد ۱

رسم انصاف در اقلیم نکوئی نبود
خاصه بیدادگری همچو تو شاهش باشد ۲

شب آن کز مه رخسار تو روشن چه عجب
بی نیازی اگر از پرتو ماهش باشد ۳

یک شکستم به پر از سنگ جفایش نرسد
گر نه شوق شکن طرف کلاهش باشد ۴

گر نباشد بگل گلشن حسن تو دوام
شاد از اینم که دوامی به گیاهش باشد ۵

نبود غیر در میکده جائی که کسی
ایمن از فتنه دوران به پناهش باشد ۶

مردم از حسرت دیدار و در آن راه هنوز
دیده ی حسرت من باز به راهش باشد ۷

بکشد همچو فلک دست ز آزار (سحاب)
گر چه او در حذر از شعله ی آهش باشد ۸