شماره ۱۱۴ - گفتی دل نا شاد تو را شاد توان کرد

گفتی دل نا شاد تو را شاد توان کرد
آری چو یکی بوسه توان داد توان کرد ۱

دیگر نکنم فکر دل خویش که چندان
ویران نشد این خانه که آباد توان کرد ۲

یک بار در آن بزم مرا راه توان داد
ور ره نتوان داد زمن یاد توان کرد ۳

باید چو شب هجر توام روز وصالی
تا با تو ز خویت گله بنیاد توان کرد ۴

در باغ ز گلچین نکشیدیم جفایی
کاکنون به قفس شکوه ز صیاد توان کرد ۵

با قصه ی محرومی من زان لب شیرین
کی گوش به افسانه ی فرهاد توان کرد ۶

گیرم که در آن کو بودم قوت فریاد
فریاد رسی نیست که فریاد توان کرد ۷

صید دلم آسان نتوان کرد گرفتار
ور زانکه توان مشکلش آزاد توان کرد ۸

اندیشه (سحاب) ارز خدا باشد و رحمی
با خلق کجا این همه بیداد توان کرد ۹