شماره ۱۱۶ - ساقی بیار باده که ایام دی رسید

ساقی بیار باده که ایام دی رسید
گر دی رسید شکر خدا را که می رسید ۱

تا کی درنگ می به قدح کن زخم ببین
انگور رفت کی به خم و باده کی رسید ۲

یار آمد و رقیب رسید از قفای او
آمد اگر چه عمر اجل هم ز پی رسید ۳

آمد بهار و رفت بهار من از کنار
یعنی بهار عمر مرا فصل دی رسید ۴

دامان وصل وی نرسد گر بدست من
گیرم که پای من به سر کوی وی رسید ۵

شیرین و لیلی است چو مطلب دگر چه سود
خسرو به ار من آمد و مجنون به حی رسید ۶

مائیم و شوق او که به سر منزل وصال
هر کس که کرد مرحله ی شوق طی رسید ۷

چون من (سحاب) زار چرا نالد این قدر
گرنه حدیث درد دل من به نی رسید ۸