شماره ۱۲۸ - تا زحال دل من دلبر من غافل بود

تا زحال دل من دلبر من غافل بود
آنچه کام من و دل بود از او حاصل بود ۱

رست جان از تن و صد شکر که زایل گردید
آنچه یک چند میان من و او حایل بود ۲

تا نه جان بود فدای تو از این بودم شرم
شرمم اکنون همه آن است که ناقابل بود ۳

خلقی از راز دل من نبد آگاه ولی
به زبان تو فتاد آنچه مرا در دل بود ۴

دیدم آن سرو که مشهور به آزادی گشت
آنهم از غیرت بالای تو پا در گل بود ۵

دل بیتاب غم اشک رقیب افزون داشت
روزگاری که دل او به وفا مایل بود ۶

گفت نا دیدن یار است (سحاب) آنچه بد است
آه کز دیدن روی دگران غافل بود ۷