شماره ۱۴۰ - هیچگه با من محنت زده بیداد نکرد

هیچگه با من محنت زده بیداد نکرد
آسمان کآن بت بیداد گر امداد نکرد ۱

دل ز من یاد بدام تو چو افتاد نکرد
یافت ذوقی که زمحرومی من یاد نکرد ۲

تا نپرداخت به ویرانه ی دلها غم تو
کشور حسن تو را این همه آباد نکرد ۳

بهر آرایش رخسار تو آن ماشطه کیست
کآمد و شرمی از آن حسن خدا داد نکرد ۴

وصل شیرین اثر طالع و بس، ورنه چکار
کرد خسرو به ره عشق که فرهاد نکرد ۵

من به جان بنده ی آن خواجه که بابنده ی خویش
کرد اگر هر ستم از بندگی آزاد نکرد ۶

آگه از قوت بازوی تو ای عشق نشد
تا کسی پنجه به سر پنجه ی فولاد نکرد ۷

گر چه چون صید رمیده است دو چشم تو ولی
آنچه این صید کند ناوک صیاد نکرد ۸

تا سپهرش نکند فکر غم تازه (سحاب)
هرگز اندیشه ی شادی دل ناشاد نکرد ۹