غزل ۲۵۴ - چون عشق تو داعی عدم شد

چون عشق تو داعی عدم شد
نتوان به وجود متهم شد ۱

جایی که وجود عین شرک است
آنجا نتوان مگر عدم شد ۲

جانا می عشق تو دلی خورد
کو محو وجود جام‌جم شد ۳

در پرتو نیستی عشقت
بیش از همه بود و کم ز کم شد ۴

بر لوح فتاد ذره‌ای عشق
لوح از سر بی‌خوردی قلم شد ۵

عشق تو دلم در آتش افکند
تا گرد همه جهان علم شد ۶

دل در سر زلف تو قدم زد
ایمانش نثار آن قدم شد ۷

دل در ره تو نداشت جز درد
با درد دلم دریغ ضم شد ۸

رازی که دلم نهفته می‌داشت
بر چهرهٔ من به خون رقم شد ۹

تا تو بنواختی چو چنگم
رگ بر تن من چو زیر و بم شد ۱۰

عطار به نقد نیم جان داشت
وان نیز به محنت تو هم شد ۱۱