غزل ۲۵۳ - بیچاره دلم در سر آن زلف به خم شد

بیچاره دلم در سر آن زلف به خم شد
دل کیست که جان نیز درین واقعه هم شد ۱

انگشت نمای دو جهان گشت به عزت
هر دل که سراسیمهٔ آن زلف به خم شد ۲

چون پرده برانداختی از روی چو خورشید
هر جا که وجودی است از آن روی عدم شد ۳

راه تو شگرف است به سر می‌روم آن ره
زآنروی که کفر است در آن ره به قدم شد ۴

عشاق جهان جمله تماشای تو دارند
عالم ز تماشای تو چون خلد ارم شد ۵

تا مشعلهٔ روی تو در حسن بیفزود
خوبان جهان را ز خجل مشعله کم شد ۶

تا روی چو خورشید تو از پرده علم زد
خورشید ز پرده به‌در افتاد و علم شد ۷

تا لوح چو سیم تو خطی سبز برآورد
جان پیش خط سبز تو بر سر چو قلم شد ۸

چون آه جگرسوز ز عطار برآمد
با مشک خط تو جگر سوخته ضم شد ۹