شماره ۱۵۶ - نتوان شنید وصف رخش را و جان نداد

نتوان شنید وصف رخش را و جان نداد
باید نخست گوش به این داستان نداد ۱

فردا نوید وصل به عشاق داده بود
امشب عبث نبود که مرگم امان نداد ۲

دارد به انتقام کی این دشمنی به من
هرگز ز مهر کام مرا آسمان نداد ۳

بسیار کس که نام وفا برد بر زبان
اما کسی نشانی از این بی نشان نداد ۴

دانی ز جور خویش که را داد ایمنی
او را که از نگاه نخستین امان نداد ۵