شماره ۱۵۷ - دانی چه بود عمر گران مایه دمی چند

دانی چه بود عمر گران مایه دمی چند
این عیش و نشاطش به حقیقت المی چند ۱

ای آن که تو را نیست یقین قصه دوزخ
از کوی خرابات برون نه قدمی چند ۲

شعرم همه گنج گهر اما بر خوبان
دردا که مقابل نبود با درمی چند ۳

خون خواهی خویش از که کند روز قیامت
این دل که بود زخمی تیغ ستمی چند ۴

گه صفر دهان تو و گه موی میانت
نگذاشت بقایی ز وجود و عدمی چند ۵

باید ز غم عشق کند چاره ی هر غم
هر کس چو (سحابست) گرفتار غمی چند ۶