شماره ۱۵۹ - عنان او چو گرفتم دل از فغان افتاد

عنان او چو گرفتم دل از فغان افتاد
کنون که وقت فغان بود از زبان افتاد ۱

ز باده روی کس اینگونه لاله گون نشود
مگر به چشم تو این چشم خونفشان افتاد ۲

دل مراست تمنای قوت آهی
مگر به فکر مکافات آسمان افتاد ۳

حدیث چشمه ی نوشت به هر کسی که رسید
چو خضر در هوس عمر و جاودان افتاد ۴

نهادشست قضا هر خدنگ کین به کمان
نشان سینه ی من بود و بر نشان افتاد ۵

دمید خط ز رخ دل ستان و جان آسود
زرشک غیر که عمری بلای جان افتاد ۶

بلی ز صدمه ی خار و هجوم زاغ چه باک
مرا که فصل خزان ره به گلستان افتاد ۷

گهی ز آتش روی تو گه ز آه (سحاب)
چه شعله های جهان سوز در جهان افتاد ۸