شماره ۱۷۱ - آسمان هر ستمی با من می خواره کند

آسمان هر ستمی با من می خواره کند
می فروشش به یکی جرعه ی می چاره کند ۱

عجب این است که گردیده به مویی در بند
دل دیوانه که صد بند گران پاره کند ۲

اشک من با دل این سنگ دلان می پنداشت
که تواند اثری کرد که با خاره کند ۳

اگر از سوزن پیکان تو ندوزیش به هم
کیست آن کس که علاج دل صد پاره کند ۴

نیست اندیشه ز اغیار که این دل به فغان
همه کس را ز سر کوی آواره کند ۵

سبزه ی خاک مرا جلوه گه مستان خواست
لطف حق بین که چها با من میخواره کند ۶

هر که پرسد ز چه نظاره ی خلق است (سحاب)
یک نظر گو به مه روی تو نظاره کند ۷