شماره ۱۷۴ - روزی که از سبو به قدح باده خواستند

روزی که از سبو به قدح باده خواستند
اسباب زندگی همه آماده خواستند ۱

چون دل کسی به نقش و نگار جهان نیست
نقش جمال لاله رخان ساده خواستند ۲

دادند پیچ و تاب به گیسوی دلبران
دامی برای مردم آزاده خواستند ۳

آن خرقه را که طالب تذویر بافتند
در قید دلق و سجه و سجاده خواستند ۴

از ما به کوی دوست که بیش از دو گام نیست
هر سو به اختلاف بسی جاده خواستند ۵

دادند جلوه در پر پروانه شمع را
خاکسترش به باد فنا داده خواستند ۶

بستند بر میان تیغ و (سحاب) را
بر خاک و خون چو صید شه افتاده خواستند ۷

خاقان دهر فتحعلی شه که انجمش
بهر نثار سبحه و سجاده خواستند ۸