شماره ۱۷۶ - روی تو جان فزا لب تو دلفریب شد

روی تو جان فزا لب تو دلفریب شد
وزجان من سکون وز دل هم شکیب شد ۱

سودی که دیده، دیه براهت زاشک خویش
این بود کز غبار رهت بی نصیب شد ۲

برخاستم که غیر هم آید برون ز بزم
یک باره وصل یار بکام رقیب شد ۳

عشاق را ز اهل هوس فرقها بسی است
نه هر که گشت عاشق گل عندلیب شد ۴

بی سروها در این چمن افراختند قد
لیک از هزار قد یکی جامه زیب شد ۵

صد ره ز من گذشت و نپرسید کیست این
مسکین کسی که بر سر کویی غریب شد ۶

نقشی نبست چون رخ او خامه ی قضا
کز آن پدید این همه نقش عجیب شد ۷

خوش خسته ی (سحاب) کز آغاز درد مرد
فارغ ز رنج درد و دوای طبیب شد ۸