هوش مصنوعی: این شعر از ذوقی، احساسات مرغی را در قفس توصیف می‌کند که از غم صیاد و دوری از آشیانه رنج می‌برد. شاعر با استفاده از استعاره‌های مختلف مانند گل، باغبان و طایر آزاد، به بیان درد اسارت و آرزوی رهایی می‌پردازد. همچنین، اشاره‌ای به ناسپاسی و بی‌وفایی در دنیا دارد.
رده سنی: 15+ این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و موضوعاتی مانند اسارت، رهایی و ناسپاسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

شماره ۱۹۵ - ذوقی مبادش از غم صیاد در قفس

ذوقی مبادش از غم صیاد در قفس
مرغی کز آشیانه کند یاد در قفس ۱

صد ناله از غرور گلم بود در چمن
گر آهی از تغافل صیاد در قفس ۲

مرغ حیاتم از قفس تن پرد ز شوق
چون بنگرد که طایری افتاد در قفس ۳

شکرانه ی فراغت کنج قفس گهی
نالم به حال طایر آزاد در قفس ۴

این است اگر وفای گل و رحم باغبان
هر طایری به موسم گل باد در قفس ۵

اندیشه ای زبیم رهایی اگر بود
هرگز نداشتم دل ناشاد در قفس ۶

از رشک زاغ و غیرت گلچین مرا (سحاب)
یک عقده ای نبود که نگشاد در قفس ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۷۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۹۴ - ز دوری تو نمردم همین گناهم بس
گوهر بعدی:شماره ۱۹۶ - هر که دید آن گل عارض مژه ی خون بارش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.