شماره ۲۱۰ - روزی که یکی شیفته آمد به کمندش

روزی که یکی شیفته آمد به کمندش
آرام نگیرد دل دیوانه پسندش ۱

گر شیفتگی زین دل دیوانه نیاموخت
بر پای چرا بند نهد زلف بلندش ۲

آهی است که از حسرت او سر زند از سنگ
هر گه که شراری جهد از نعل سمندش ۳

آمد به سرم تیغ جفا بر کف و ترسم
کاهل غرض از مردنم آگاه کنندش ۴

ناصح به نگاهی است چنان شیفته کامروز
عشاق زبان باز گشایند به پندش ۵

این ست اگر کوتهی دست امیدم
هرگز نرسد بر ثمر نخل بلندش ۶

این ست (سحاب) ار اثر عدل شهنشاه
شاید که کند مایل دلهای نژندش ۷

جمشید زمان فتحعلی شاه که آمد
شیر فلک آهوی ضعیفی به کمندش ۸