شماره ۲۲۸ - در عشق چو باید که به ناچار بمیرم

در عشق چو باید که به ناچار بمیرم
از جور تو به کزغم اغیار بمیرم ۱

هر شب دهیم وعده ی دیدار که تا صبح
صد بار شوم زنده و صد بار بمیرم ۲

گیرم به نگاهی ز تو صد حسرتم افزود
دیگر بسرم بگذر و بگذار بمیرم ۳

امشب که بدیدار توام زنده چو شمع آه
دانم که شود صبح پدیدار بمیرم ۴

مرغ قفس از حال من آگه شود آن روز
کز حسرت مرغان گرفتار بمیرم ۵

می گفت زبسیاری جورش دم مرگم
می خواست که با حسرت بسیار بمیرم ۶

یا درد مرا چاره بکن یا چو (سحابم)
نومید کن از چاره که ناچار بمیرم ۷