شماره ۲۶۳ - تا برده سیه کاری زلف تو زراهم

تا برده سیه کاری زلف تو زراهم
پیداست که چون میگذرد روز سیاهم ۱

دردا که بمردم به شب هجر و کنون هست
از درد فراق تو بتر شرم گناهم ۲

نه جرأت دیدار و نه یارای نگاهی
گیرم که دهد کس به سر کوی تو راهم ۳

از ابر چه فیضی رسد از برق چه آفت
بر من که در این باغ نروئیده گیاهم؟ ۴

صد ناوک دلدوز به ترکش ز چه دارد
ترکی که به خاک افگند از نیم نگاهم؟ ۵

خوانند (سحابم) ولی ار فیض من این است
ای وای بر آن تشنه که آید به پناهم ۶