غزل ۲۶۶ - عشقت ایمان و جان به ما بخشد

عشقت ایمان و جان به ما بخشد
لیک بی‌علتی عطا بخشد ۱

نیست علت که ملک صد سلطان
در زمانی به یک گدا بخشد ۲

گر همه طاعتی به جای آری
هر یکی را صدت جزا بخشد ۳

لیک گنجی که قسم عشاق است
عشق بی چون و بی چرا بخشد ۴

نیست کس را خبر که پرتو عشق
به کجا آید و کجا بخشد ۵

ذره‌ای گر ز پرده در تابد
شرق تا غرب کیمیا بخشد ۶

گر بقا بیندت فنا کندت
ور فنا بایدت بقا بخشد ۷

هر نفس صد هزار خاک شوند
تا چنین دولتی کرا بخشد ۸

چون ببازی تو جمله تو بر تو
گر تو بی تو شوی تو را بخشد ۹

گر تو را چشم راه بین است بران
راه چشم تو را ضیا بخشد ۱۰

وگرت چشم تیرگی دارد
راهت از گرد توتیا بخشد ۱۱

همچو نی شو تهی ز دعوی و لاف
تا دمت روح را صفا بخشد ۱۲

گر بسوزی ز شعله نور دهد
ور بسازی بسی نوا بخشد ۱۳

گر درین ره فرید کشته شود
اولین گام خونبها بخشد ۱۴