شماره ۲۷۱ - کاش اکنون که به کوی تو بود منزل من

کاش اکنون که به کوی تو بود منزل من
بود بر پای من این بند که دارد دل من ۱

از پی رنجش ساعد به شهیدان ستم
دعوی آن است که در حشر کند قاتل من ۲

در برم دل تپد از شوق خدنگت همه عمر
مگر آن روز که در خاک طپد بسمل من ۳

در جهان شاید اگر نیست غمی زانکه به دهر
هر غمی بود سرشتند به آب و گل من ۴

هست محرومی من باعث نومیدی غیر
به که از وصل تو حاصل نشود مشکل من ۵

جان از آن مانده به تن تا که شود برخی او
گر قبولش فتد این تحفه ی ناقابل من ۶

ریخت خونم به یکی زخم و مرا کشت (سحاب)
لیکن از آرزوی زخم دگر قاتل من ۷