شماره ۲۹۳ - دردا که وفا در این زمانه

دردا که وفا در این زمانه
از اهل زمان بود فسانه ۱

زاهد کشد آه حسرت و من
در دیر مغان می مغانه ۲

خواهد ز سپهر دادم از دل
این شعله که می کشد زبانه ۳

من غرقه ی بحر عشق و عشقش
بحری و چو بحر بی کرانه ۴

با آن لب و خال بی نیاز است
مرغ دل من زآب و دانه ۵

یک لحظه وصال دوست خوشتر
ای خضر ز عمر جاودانه ۶

گفتم: روم از در تو گفتا:
کم باش سگیم ز آستانه ۷

دل در خم طره ی تو مرغی است
در دام گرفته آشیانه ۸

به ز آن که زدوریت نمردم
نبود پی قتل من بهانه ۹

بگذار که پا نهم بکویت
نگذاریم ار قدم بخانه ۱۰

ای گل سخن وفا چه گویم
گوش تو کجا و این ترانه ۱۱

دلها به زمین (سحاب) ریزد
هر گه که زند به زلف شانه ۱۲