غزل ۲۹۵ - دلم بی عشق تو یک دم نماند

دلم بی عشق تو یک دم نماند
چه می‌گویم که جانم هم نماند ۱

چو با زلفت نهم صد کار برهم
یکی چون زلف تو بر هم نماند ۲

واگر صد توبهٔ محکم بیارم
ز شوق تو یکی محکم نماند ۳

جهان عشق تو نادر جهانی است
که آنجا رسم مدح و ذم نماند ۴

دلی کز عشق عین درد گردد
ز دردش در جهان مرهم نماند ۵

اگر یگ ذره از اندوه نایافت
به عالم برنهی عالم نماند ۶

کسی کو در غم عشقت فرو شد
ز دو کونش به یک جو غم نماند ۷

مزن دم پیش کس از سر این کار
که یک همدم تو را همدم نماند ۸

اگرچه آینه نقش تو دارد
چو با او دم زنی محرم نماند ۹

اگر عطار بی درد تو ماند
به جان تازه به دل خرم نماند ۱۰