غزل ۲۹۹ - چون سیمبران روی به گلزار نهادند

چون سیمبران روی به گلزار نهادند
گل را ز رخ چون گل خود خار نهادند ۱

تا با رخ چون گل بگذشتند به گلزار
نار از رخ گل در دل گلنار نهادند ۲

در کار شدند و می چون زنگ کشیدند
پس عاشق دلسوخته را کار نهادند ۳

تلخی ز می لعل ببردند که می را
تنگی ز لب لعل شکربار نهادند ۴

ای ساقی گلرنگ درافکن می گلبوی
کز گل کلهی بر سر گلزار نهادند ۵

می‌نوش چو شنگرف به سرخی که گل تر
طفلی است که در مهد چو زنگار نهادند ۶

بوی جگر سوخته بشنو که چمن را
گلهای جگر سوخته در بار نهادند ۷

زان غرقهٔ خون گشت تن لاله که او را
آن داغ سیه بر دل خون خوار نهادند ۸

سوسن چو زبان داشت فروشد به خموشی
در سینهٔ او گوهر اسرار نهادند ۹

از بر بنیارد کس و از بحر نزاید
آن در که درین خاطر عطار نهادند ۱۰