غزل ۳۳۵ - دل به امید وصل تو باد به دست می‌رود

دل به امید وصل تو باد به دست می‌رود
جان ز شراب شوق تو باده‌پرست می‌رود ۱

از می عشق جان ما یافت ز دور شمه‌ای
زیر زمین به بوی آن با دل مست می‌رود ۲

از می عشق ریختن بر دل آدم اندکی
از دل او به هر دلی دست به دست می‌رود ۳

رخ بنمای گه گهی کز پی آرزوی تو
بر دل و جان عاشقان سخت شکست می‌رود ۴

در ره تو رونده را در قدم نخستمین
نیست به نیست می‌فتد هست به هست می‌رود ۵

بالغ راه کی شوی چون ندهی به دوست جان
گرچه ز سال عمر تو پنجه و شصت می‌رود ۶

گم شده‌ای فرید تو بازکش این زمان عنان
کافر چرخ ازین سخن سر زده پست می‌رود ۷