غزل ۳۳۶ - تا سر زلف تو درهم می‌رود

تا سر زلف تو درهم می‌رود
در جهان صد خون به یک دم می‌رود ۱

تا بدیدم زلف تو ای جان و دل
دل ز دستم رفت و جان هم می‌رود ۲

دل ندارم تا غم زلفت خورم
وین سخن از جان پر غم می‌رود ۳

آسمان از اشتیاق روی تو
همچو زلفت پشت پر خم می‌رود ۴

دل در اندوه تو مرد و این بتر
کز پی دل جان به ماتم می‌رود ۵

می‌دهی دم می‌ستانی جان من
راستی بیعی مسلم می‌رود ۶

هر زمانی توبه‌ای می‌بشکنی
توبه الحق با تو محکم می‌رود ۷

ناز کم کن زانکه تا خطت دمید
آنچه می‌رفتت کنون کم می‌رود ۸

خون مخور عطار را کز شوق تو
با دلی پر خون ز عالم می‌رود ۹