شماره ۴۷۳ - تا نگارین رخ دلبند ز ما پنهان کرد

تا نگارین رخ دلبند ز ما پنهان کرد
خانه ی صبر من دلشده را ویران کرد ۱

حال بیچاره خود از عشق تو خون بود ولی
تیغ ایام فراق تو گذر بر جان کرد ۲

حال درد دل خود را چو بگفتم به طبیب
هم ز عنّاب لب لعل تواش درمان کرد ۳

دیده هر چند بعیدست ز روی چو مهت
لیک در عید رخت جان و جهان قربان کرد ۴

گر ز دل جان طلبد آن صنم خوب خصال
هرچه او خواست ز بیچاره دل ما آن کرد ۵

دل مسکین به تکاپوی تو از پا ننشست
آخرالامر که تا جان به سر جانان کرد ۶

یک دم از لعل لب خویش مرا کام نداد
تا مرا گرد جهان خسته و سرگردان کرد ۷

دل بدزدید و نیارست نگه داشتنش
آن همه فتنه و آشوب دو چشمش زان کرد ۸

روی بنمود و دگر باره ز ما گردانید
تا به هجران چو سر زلف خودم پیچان کرد ۹