شماره ۵۱۲ - ای خوش آن دم که مرا جان بر جانانه رسد

ای خوش آن دم که مرا جان بر جانانه رسد
مرغ روحم ز قفس بر در کاشانه رسد ۱

آشنایان غمت تشنه بر آب وصلند
جرعه ای ده که مبادا که به بیگانه رسد ۲

دل بیچاره به بحر غم تو غوّاص است
مگرش دست ز بخت تو به دردانه رسد ۳

در غم عشق تو زارم مگدازم در غم
بیش از آن بیش مگیرش که به افسانه رسد ۴

مشکل آنست که با شمع رخت جان بازم
تا نگویی که ز من نور به پروانه رسد ۵

سخن آهسته بگو با من مسکین ترسم
نکهت بوی دهان تو به میخانه رسد ۶

من براتی به لب لعل تو دارم به خطت
تا توقّف نکنی باز که پروانه رسد ۷

زلف تو تاب گرفت و دل من شانه ی اوست
بو که یک تاره از این موی بدین شانه رسد ۸

خانه دل سر زلفین پریشان تو شد
چون جهان را نبود حد که بدان خانه رسد ۹