غزل ۳۴۲ - یک حاجتم ز وصل میسر نمی‌شود

یک حاجتم ز وصل میسر نمی‌شود
یک حجتم ز عشق مقرر نمی‌شود ۱

کارم درافتاد ولیکن به یل برون
کاری چنین به پهلوی لاغر نمی‌شود ۲

زین شیوه آتشی که مرا در دل اوفتاد
اشکم عجب بود اگر اخگر نمی‌شود ۳

یا اشک گرمم از دم سردم فسرده شد
زان خشک گشت ای عجب و تر نمی‌شود ۴

پا و سرم ز دست شد و خون دل هنوز
از پای می درآیم و با سر نمی‌شود ۵

نی نی که خون دل به سر آمد ز روی من
از سیل اشک سرخ مزعفر نمی‌شود ۶

چون بحر خوف موت نهنگ فلک فتاد
بحری که سالکیش شناور نمی‌شود ۷

تن دردهم به قهر چو دانم که با فلک
یک کارم از هزار میسر نمی‌شود ۸

صافی چه خواهم از کف ساقی چرخ از آنک
صافی نمی‌دهد که مکدر نمی‌شود ۹

از جای می‌برد همه کس را فلک ولی
هرگز ز جای خویش فراتر نمی‌شود ۱۰

گر پی کند معاینه اختر هزار را
عطار یکدم از پی اختر نمی‌شود ۱۱