غزل ۳۴۶ - گر دلبرم به یک شکر از لب زبان دهد

گر دلبرم به یک شکر از لب زبان دهد
مرغ دلم ز شوق به شکرانه جان دهد ۱

می‌ندهد او به جان گرانمایه بوسه‌ای
پنداشتی که بوسه چنین رایگان دهد ۲

چون کس نیافت از دهن تنگ او خبر
هر بی خبر چگونه خبر زان دهان دهد ۳

معدوم شیء گوید اگر نقطهٔ دلم
جز نام از خیال دهانش نشان دهد ۴

مردی محال گوی بود آنکه بی خبر
یک موی فی‌المثل خبر از آن میان دهد ۵

چون دید آفتاب که آن ماه هشت خلد
از روی خود زکات به هفت آسمان دهد ۶

افتاد در غروب و فروشد خجل زده
تا نوبت طلوع بدان دلستان دهد ۷

در آفتاب صد شکن آرم چو زلف او
گر زلف او مرا سر مویی امان دهد ۸

ابروی چون کمانش که آن غمزه تیر اوست
هر ساعتی چو تیر سرم در جهان دهد ۹

گویی که جور هندوی زلفش تمام نیست
آخر به ترک مست که تیر و کمان دهد ۱۰

از عشق او چگونه کنم توبه چون دلم
صد توبهٔ درست به یک پاره نان دهد ۱۱

آن دارد آن نگار ز عطار چون گذشت
امکان ندارد آنکه کسی شرح آن دهد ۱۲