غزل ۳۴۷ - برق عشق از آتش و از خون جهد

برق عشق از آتش و از خون جهد
چون به جان و دل رسد بیچون جهد ۱

دل کسی دارد که در جانش ز عشق
هر زمانی برق دیگرگون جهد ۲

کشتیم بر آب دریا هست و من
منتظر تا باد دریا چون جهد ۳

گر نباشد باد سخت از پیش و پس
بو که این کشتیم با هامون جهد ۴

کشتیی هرگز ازین دریای ژرف
هیچ‌کس را جست تا اکنون جهد ۵

کی بود آخر که بادی در رسد
در خم آن طرهٔ میگون جهد ۶

بوی زلف او به جان ما رسد
دل ز دست صد بلا بیرون جهد ۷

خون عشقش هر شبی زان می‌خورم
تا رگم در عشق روزافزون جهد ۸

چون رگ عشق تو دارم خون بیار
تا درآشامم که از رگ خون جهد ۹

گر کند عطار از زلفش رسن
از میان چنبر گردون جهد ۱۰