شماره ۶۰۹ - چو زلف خویش چرا عهد یار بشکستند

چو زلف خویش چرا عهد یار بشکستند
چرا به تیغ جفا جان خستگان خستند ۱

ز محنت شب هجران و اشتیاق وصال
به چشم حسرت ما راه خواب دربستند ۲

قسم به روی چو خورشید تو که هشیاران
به بوی زلف تو جانا هنوز سرمستند ۳

به چشم دوست که یاران خشم رفته ی ما
به شکل ابروی دلدار باز پیوستند ۴

سرم برفت ز سودای عاشقان رخش
همیشه داغ غم عشق دوست بربستند ۵

فدای روی تو کردند ای صنم دل و جان
از آن جهت ز غم روزگار وارستند ۶

نمی رود ز خیالم دمی که مردم چشم
مدام دیده ی جان در جمال او بستند ۷

از آتش غم عشقت که در جهان افتاد
کنون ز باد هوایت چو خاک ره پستند ۸