شماره ۶۶۹ - گرم چه داعیه ی عشق آن نگار نبود

گرم چه داعیه ی عشق آن نگار نبود
به گرد کوی وصالش مرا گذار نبود ۱

کناره کردم از آن آستان ز بیم رقیب
به اختیار خودم گرچه بخت یار نبود ۲

ز غیب دامن وصلش فتاد در دستم
ولی چه سود دریغا که پایدار نبود ۳

به باغ عیش گل آرزو همی چیدم
به کام خویش زمانی که بیم خار نبود ۴

به بوستان وصالش نوای مرغ دلم
ز شوق آن رخ چون گل کم از هزار نبود ۵

به هر چمن که رسیدم گلی طلب کردم
به رنگ رویش و در هیچ لاله زار نبود ۶

هزار سحر که بنمود نرگس رعنا
یکی به شیوه ی آن چشم پر خمار نبود ۷

هزار ناله بکردم ز درد و یک سر موی
به هیچ در دل سنگین آن نگار نبود ۸

هزار شربت زهر از غم جهان خوردم
ولی به تلخی اندوه هجر یار نبود ۹