شماره ۷۰۶ - چمن به صبحدمی چون به گل بیاراید

چمن به صبحدمی چون به گل بیاراید
دماغ جان من از بوی آن بیاساید ۱

فروغ مهر نماند به چرخ میناگون
اگر نگار من از دور چهره بنماید ۲

خم کمان دو ابروی دوست محرابیست
چه حاجتست که آن را به وسمه آراید ۳

یقین که ماه ز شرم رخش شود بی نور
اگر نقاب ز خورشید روش بگشاید ۴

اگر به تازی حسنش شود سوار دمی
عنان شوق ز دست زمانه برباید ۵

جمال حسن تو در غایت کمال بود
ولی به روی نکو نیز هم وفا باید ۶

منم چو آب نهاده مدام سر در پات
تو را چو سرو به ما سر فرو نمی آید ۷

تویی ملول و من از جان و دل طلبکارت
ز روی لطف نگارا بگو چنین شاید ۸

جفا نماید و رحمی نیامدش بر من
از این معاینه دل پشت دست می خاید ۹

شب سیاه زمانه ز حور حامله است
به صبر کوش جهانا ببین چه می زاید ۱۰