غزل ۳۶۲ - آن روی به جز قمر که آراید

آن روی به جز قمر که آراید
وان لعل به جز شکر که فرساید ۱

بس جان که ز پرده در جهان افتد
چون روی ز زیر پرده بنماید ۲

در زیبایی و عالم افروزی
رویی دارد چنان که می‌باید ۳

خورشید چو روی او همی بیند
می‌گردد و پشت دست می‌خاید ۴

امروز قیامتی است از خطش
خطی که هزار فتنه می‌زاید ۵

گویی ز بنفشه گلستانش را
مشاطهٔ حسن می‌بیاراید ۶

آورد خطی و دل ببرد از من
جان منتظر است تا چه فرماید ۷

زین بیع و شری که خط او دارد
جز خون جگر مرا چه بگشاید ۸

الحق ز معاملان خط او
دیری است که بوی مشک می‌آید ۹

زین گونه که خط او درآبم زد
شک نیست که دوستی بیفزاید ۱۰

عطار اگر چنین کند سودا
چه سود چو جان او نیاساید ۱۱