شماره ۸۱۶ - نگار مهوش ما را که نیست مانندش

نگار مهوش ما را که نیست مانندش
چه بودی ار برسیدی به عهد پیوندش ۱

هوای خاطر ما چون هوای کویش کرد
ز جان شد او به کمند دو زلف پابندش ۲

به ریش سینه ز دلدار مرهمی جستم
نداد مرهم و بر سر نمک پراکندش ۳

چو دیده دید دو رخساره ی جهان آراش
به یک نظر دل مسکین بر آتش افکندش ۴

تفاوتی نکند با همه بلا دل من
اگر کنی تو شبی از وصال خرسندش ۵

بهقید زلف تو افتاد باز مرغ دلم
کجا خلاص توان دادن از چنان بندش ۶

دلی که از بر ما رفت و گشت شیدایی
بگو که سود ندارد نصیحت و پندش ۷