غزل ۳۹۹ - جان به لب آوردم ای جان درنگر

جان به لب آوردم ای جان درنگر
می‌شوم با خاک یکسان درنگر ۱

چند خواهم بود نی دنیا نه دین
عاجز و فرتوت و حیران درنگر ۲

دور از روی تو کار خویش را
می‌نبینم روی درمان درنگر ۳

می‌فروشم آبروی خویشتن
بر درت چون خاک ارزان درنگر ۴

گر نگه کردن به من ننگ آیدت
سوی من از دیده پنهان درنگر ۵

تا فتادم از تو یوسف‌روی دور
مانده‌ام در چاه و زندان درنگر ۶

بی سر زلف تو چون دیوانه‌ای
سر نهادم در بیابان درنگر ۷

چون به جز تو ننگرم من در دو کون
تو به من نیز آخر ای جان درنگر ۸

عشق در وصل تو عطار را
کرد غرق بحر هجران درنگر ۹