شماره ۱۱۰۷ - پیش چوگان جفایت صنما چون گویم

پیش چوگان جفایت صنما چون گویم
قصّه ی درد خود و جور تو را چون گویم ۱

چون طبیب از من بیچاره ملولست مدام
چاره درد دل خسته چرا می جویم ۲

خبرت نیست نگارا ز غم هجرانت
که به خون دل و دیده رخ جان می شویم ۳

چون امید من دلخسته تویی در عالم
به علی رغم حسودان نظری کن سویم ۴

بشنو از من که به جان آمدم از درد فراق
من آشفته که بر روی تو همچون مویم ۵

تا چند گفتند که باز از سر پیمان رفتی
مشنو ای دوست خدا را سخن بد گویم ۶

تا جهان باشد و جان هست و نفس خواهد بود
من ره عشق تو را از دل و جان می پویم ۷