غزل ۴۰۳ - چو پیشهٔ تو شیوه و ناز است چه تدبیر

چو پیشهٔ تو شیوه و ناز است چه تدبیر
چون مایهٔ من درد و نیاز است چه تدبیر ۱

آن در که به روی همه باز است نگارا
چون بر من بیچار فراز است چه تدبیر ۲

گفتی که اگر راست روی راه بدانی
این راه چو پر شیب و فراز است چه تدبیر ۳

گفتی که اگر صبر کنی کام بیابی
لعاب فلک شعبده‌باز است چه تدبیر ۴

گویی نه درست است نماز از سر غفلت
چون عشق توام پیش‌نماز است چه تدبیر ۵

گفتم که کنم قصهٔ سودای تو کوتاه
چون قصهٔ عشق تو دراز است چه تدبیر ۶

گفتم که کنم توبه ز عشق تو ولیکن
عشق تو حقیقت نه مجاز است چه تدبیر ۷

گفتم ندهم دل به تو چون روی تو بینم
چون غمزهٔ تو عربده‌ساز است چه تدبیر ۸

بیچار دلم صعوهٔ خرد است چه چاره
در صید دلم عشق تو باز است چه تدبیر ۹

بر مجمر سودای تو همچون شکر و عود
عطار چو در سوز و گذار است چه تدبیر ۱۰