شماره ۱۳۴۲ - من شبی در خواب عکس روی او گردیدمی

من شبی در خواب عکس روی او گردیدمی
زیر نعلین تو چون خاک رهت گردیدمی ۱

گر مرا بودی مجال خاک بوس حضرتت
صد هزاران دردت از سر تا قدم برچیدمی ۲

ور صبا از کوی تو بویی نیاوردی برم
کی چو غنچه من ز شادی صبحدم خندیدمی ۳

گر نه بوی یوسف مصرم وزیدی گاه گاه
همچو یعقوب از غمت صد پیرهن بدریدمی ۴

سرو آزاد قد او جانم ار کردی قبول
بنده وار از جان به گرد قامتت گردیدمی ۵

ورنه سودایی شدی از زلف او دل چون قلم
سرزنش از خلق عالم این همه نشنیدمی ۶

ورنه بر امّید عفوش جان بدی امّیدوار
ای جهان چون خرّمی، مهر از جهان ببریدمی ۷

چون چنارم گر بدی دستی به سرو قامتت
با وجود دست بالا پای تو بوسیدمی ۸

کاج مویی بودمی از زلف تو تا روز و شب
گرد ماه روشن روی تو درپیچیدمی ۹