غزل ۴۳۰ - بنمود رخ از پرده، دل گشت گرفتارش

بنمود رخ از پرده، دل گشت گرفتارش
دانی که کجا شد دل در زلف نگونسارش ۱

از بس که سر زلفش در خون دل من شد
در نافهٔ زلف او دل گشت جگرخوارش ۲

چون مشک و جگر دید او در ناک دهی آمد
ناک از چه دهد آخر خاکی شده عطارش ۳

ای کاش چو دل برد او بارش دهدی باری
چون بار دهد دل را چون دل ندهد بارش ۴

جانا چو دلم دارد درد از سر زلف تو
بگذار در آن دردش وز دست بمگذارش ۵

بردی دلم و پایش بستی به سر زلفت
دل باز نمی‌خواهم اما تو نکو دارش ۶

تا بو که به دست آرم یک ذره وصال تو
جان می‌بفروشم من کس نیست خریدارش ۷

چون نیست وصالت را در کون خریداری
عطار کجا افتد یک ذره سزاوارش ۸