غزل ۴۴۲ - هر که هست اندر پی بهبود خویش

هر که هست اندر پی بهبود خویش
دور افتادست از مقصود خویش ۱

تو ایازی پوستین را یاد دار
تا نیفتی دور از محمود خویش ۲

عاشقی باید که بر هم سوزد او
عالمی از آه خون آلود خویش ۳

نیست از تو یک نفس خشنود دوست
تا تو هستی یک نفس خشنود خویش ۴

زاهد افسرده چوب سنجد است
خوش بسوز ای عاشق اکنون عود خویش ۵

حلقهٔ معشوق گیر و وقف کن
بر در او جان غم فرسود خویش ۶

چون درین سودا زیان از سود به
پس درین سودا زیان کن سود خویش ۷

تا کی از بود تو و نابود تو
درگذر از بود و از نابود خویش ۸

آتشی در هستی تاریک زن
پس برون آی از میان دود خویش ۹

گر فنا گردی چو عطار از وجود
فال گیر از طالع مسعود خویش ۱۰