غزل ۴۴۳ - ای از همه بیش و از همه پیش

ای از همه بیش و از همه پیش
از خود همه دیده وز همه خویش ۱

در ششدر خاک و خون فتاده
در وصف تو عقل حکمت اندیش ۲

در عالم عشق عاشقان را
قربان شدن است در رهت کیش ۳

هر دم که زنند عاشقانت
بی یاد تو در دهن شود نیش ۴

درویش که لاف معرفت زد
از عجز نبود آن سخن پیش ۵

در هر دو جهان ز خجلت تو
زآن است سیاه‌روی درویش ۶

چون فقر سرای عاشقان است
عاشق شو و از وجود مندیش ۷

در عشق وجودت ار عدم شد
دولت نبود تو را ازین بیش ۸

عطار ز عشق او فنا شو
تا باز رهی ازین دل ریش ۹