شماره ۲ - درماندگی خود به که گوییم خدا را

درماندگی خود به که گوییم خدا را
سلطان ندهد گوش به فریاد گدا را ۱

گویند که هر تیره شبی را سحری هست
گویا سحری نیست شب تیره ما را ۲

گل در قدمت باد صبا ریزد و ترسم
کز برگ گل آسیب رسد آن کف پا را ۳

از شرط وفا نیست چو آزردن عاشق
زین بیش مکن خون به دلم شرط وفا را ۴

با حسن تو حسن دگران را چه نمایش
کی در بر خورشید بود جلوه سها را ۵

گفتی که چه شد حال طبیب از ستم ما
عمریست که در هجر تو جان داد نگارا ۶