شماره ۱۸ - ما را دگر زیار؛ تمنا نمانده است

ما را دگر زیار؛ تمنا نمانده است
چون طاقت تغافل بیجا نمانده است ۱

دوران نگر که ساغر عیشم دهد کنون
کافتاده است شیشه وصهبا نمانده است ۲

در راه عشق بسکه بپای دلم شکست
خاری دگر بدامن صحرا نمانده است ۳

گریم اگر بطرف چمن جای گریه است
کان گل که بود بهر تماشا نمانده است ۴

دست از شکست شیشه ما گو بدار چرخ
سنگی دگر بدامن صحرا نمانده است ۵

زان در به عیش بسته که غم بسکه در دلم
پهلوی هم نشسته دگر جا نمانده است ۶

تا کی طبیب رنج کشد در علاج من
چون دیگرم امید مداوا نمانده است ۷