شماره ۲۰ - تا به من از ناز ساقی سرگران افتاده است

تا به من از ناز ساقی سرگران افتاده است
همچو شمع محفلم آتش به جان افتاده است ۱

خواهش دنیا دگر در دل نمی‌گنجد مرا
داغ آنجا کاروان در کاروان افتاده است ۲

دل جدا از حلقه زلفش نمی‌گیرد قرار
همچو آن مرغی که دور از آشیان افتاده است ۳

تا به سیر گلستان برخاست آن رشگ بهار
گل ز بی‌قدری ز چشم باغبان افتاده است ۴

از طبیب خسته گر احوال پرسندت بگوی
دیدمش در بستر غم ناتوان افتاده است ۵