غزل ۴۷۴ - ای برده به آب‌روی آبم

ای برده به آب‌روی آبم
وز نرگس نیم خواب خوابم ۱

تا روی چو ماه تو بدیدم
افتاده چو ماهیی ز آبم ۲

چون شد خط سبز تو پدیدار
بر زرده نشست آفتابم ۳

هرگه که به خون خطی نویسی
من سر ز خط تو برنتابم ۴

هرگه که حدیث وصل گویم
دل خون گردد ز اضطرابم ۵

از بی نمکی و بی قراری
در سیخ جهد که من کبابم ۶

وصلت نرسد به دل که از دل
تا با جانم خبر نیابم ۷

من خاک توام تو گنج حسنی
بنمای رخ از دل خرابم ۸

در پای فتاده‌ام چو زلفت
زین بیش چو زلف خود متابم ۹

عطار ز دست شد به یکبار
وقت است که کم کنی عذابم ۱۰