غزل ۴۸۲ - از می عشق تو چنان مستم

از می عشق تو چنان مستم
که ندانم که نیست یا هستم ۱

آتش عشق چون درآمد تنگ
من ز خود رستم و درو جستم ۲

لاجرم هست نیستم، هیچم
لاجرم عاقلی نیم، مستم ۳

چند گویم ز خود که در ره عشق
جرعه‌ای خوردم و ز خود رستم ۴

ننگ من از من است بی من من
بر پریدم به دوست پیوستم ۵

ساقیا درد درد در ده زود
که به یک درد توبه بشکستم ۶

باز، خمخانه برگشادم در
باز، زنار بر میان بستم ۷

هرچه کردم به عمرهای دراز
زان همه حسرت است در دستم ۸

ترک عطار گفتم و بی او
دیده پر خون به گوشه بنشستم ۹