شماره ۱۵۶ - حیف از تو که ارباب سخن را نشناسی

حیف از تو که ارباب سخن را نشناسی
از مرغ چمن زاغ و زغن را نشناسی

عمریست نفس سوخته ام حیف بسی هست
کز مرغ قفس مرغ چمن را نشناسی

این با که توان گفت که با دعوی فطرت
معنی نو و لفظ کهن را نشناسی

نشناسی اگر خار ز گل زاغ ز بلبل
سهلست دریغا که سخن را نشناسی

خوشباش طبیب ارشنوی طعنه ز راهب
افسوس که آن عهد شکن را نشناسی