غزل ۴۹۵ - هر شبی عشقت جگر می‌سوزدم

هر شبی عشقت جگر می‌سوزدم
همچو شمعی تا سحر می‌سوزدم ۱

بی پر و بال توام تا عشق تو
گاه بال و گاه پر می‌سوزدم ۲

چون کنم در روی چون ماهت نظر
کز فروغ تو نظر می‌سوزدم ۳

چند دارم دیده بر راه امید
کز نظر کردن بصر می‌سوزدم ۴

بی جگر خوردن دمی در من نگر
کز جگر خوردن جگر می‌سوزدم ۵

گفت با من ساز تا کم سوزمت
گر نمی‌سازم بتر می‌سوزدم ۶

سرد و گرمم می‌نسازد بی تو زانک
سوز عشقت خشک و تر می‌سوزدم ۷

تا بخواهم سوختن یکبارگی
هر دم از نوعی دگر می‌سوزدم ۸

تا قدم از سر گرفتم در رهش
از قدم تا فرق سر می‌سوزدم ۹

تن زن ای عطار و عود عشق سوز
تا به خلوتگاه بر می‌سوزدم ۱۰